مجلس خبرگان در شرایط بسیار بحرانی برپا شد. تصریح بر بحرانی بودن شرایط جاری در کشور به علت استقرار دولت دهم با صراحت و روشنی مورد اشاره علی اکبرهاشمی رفسنجانی بهرمانی رئیس این مجلس قرار گرفت. هاشمی در اظهارات افتتاحیه خود اشاره کرد که با شروع سال جدید تحصیلی، فضای جامعه به شدت بحرانی و ملتهب است؛ و علاوه برآن اقتصاد  نیزدچار فروپاشی شده و رشد واردات بیروّیه و پائین افتادن پنجاه درصدی قیمت نفت، از عواملی است که بر التهاب اجتماعی موجود یک بعد عمیق اقتصادی نیز میبخشد. هاشمی در مجموع به تعمیق خطبه های عید فطر خامنه ای پرداخت و چهارچوب قانون را، بهترین جهارچوب  برای فعالیت حکومتگران و معترضان معرفی کرد و برای کسانی که هدف بیحرمتی قرار گرفته اند حق شکایت قانونی مطرح کرد

لازم به تذکر است که هاشمی با این اظهارات نشان داد که

اول- در کرسی خود استوار است و قصد ندارد به سادگی سنگر خود را رها کند

دوم - حاضر به تعامل و سازش با احمدی نژاد و دولت او نیست و این دولت را ناتوان از اداره بحران میداند و به این ترتیب به نظر میرسد که به نحوی میکوشد تا با فعال کردن نهادهایی زیر نظارت مجلس خبرگان و مجمع تشخیص مصلحت دولتی در کنار دولت احمدی نژاد برای فعالیتهای بین المللی و فعالیتهای داخلی ترتیب دهد

هاشمی دوبار در اظهارات افتتاحیه گفت که دلسوزان نظام متنی را تهیه کرده اند که برای برون رفت از وضع موجود میتواند کمک نافعی باشد

سوم –  هاشمی به وجود شکاف میان مرجعیت و حوزه از یک طرف، با حکومت از طرف دیگر اشاره کرد و اظهار داشت از همین حالا باید کاری کرد که این شکاف عمیقتر و وسیعتر نشود

به نظر میرسید که مجلس خبرگان نسبتاً با یکدستی کامل در پشت هاشمی رفسنجانی قرار گرفته بود، و محمدیزدی نایب رئیس مجلس خبرگان – که از مخالفان هاشمی رفسنجانی و از حامیان احمدی نژاد بود- بطور کلی در این اجلاس شرکت نداشت و صندلی او خالی بود

این نکته از این نظر اهمیت دارد که بدانیم که در جلسات تشخیص مصلحت که به ریاست هاشمی رفسنجانی تشکیل میشود، صندلی احمدی نژاد مورد استفاده عضو دیگر قرار میگیرد و او خودش در این جلسات شرکت نمیکند

به این ترتیب هاشمی رفسنجانی، تلاش دارد حال که موفق نشد سنگر ریاست جمهوری را از احمدی نژاد خالی کند، از در دیگری وارد شده و عرصه فعالیتها را براو تنگ سازد

تصمیم به بی توجهی به احمدی نژاد از همان نماز فطر در مشی هاشمی نمایان بود

لینک ویدئو ۳۱ شهريور ۱۳۸۸

به این ترتیب، هاشمی میکوشد با استفاده از سنگر “قانون” و حصار گرفتن در پشت آن و در پشت اظهارات اخیر علی خامنه ای، مواضع مستحکمی برای خود به وجود آورد، مسئولان صدا و سیما را به عنوان برگزار کنندگان “اعترافات غیر شرعی” علیه اشخاص ثالث – منجمله خانواده خودش و خودش و ناطق نوری … – به پای میز محاکمه بکشاند؛ و در دنباله گیری این سیاست پیچیده، پای احمدی نژاد و حامیان او را به  چاله، این چالش باز نماید. هاشمی راه خروج از بحرانهای اجتماعی را در این روش میداند. هدف این سیاست، بستن دست احمدی نژاد در عرصه دولت، و بستن دست محمد یزدی و مصباح یزدی در حوزه علمیه و جامعه مدرسان حوزه میباشد.

حال باید دید که آیا او در اجرای این سیاست تا چه اندازه توفیق خواهد یافت؟! زیرا زمان به نفع بقای مجموعه این سیستم در حال حرکت نیست و ناقوس پایان این رژیم به صدا در آمده است و مردم برای ختم این نظام هر روز صفوف مبارزات بدون خشونت خود را نیرومندتر و کسترده ترمیکنند

اختصاصی اینساید آف ایران ، در داخل ایران / یکشنبه ۲۹ شهریورماه ۱۳۸۸

عموم مراجع تقلید شیعه ، اعم از مراجع نزدیک به دستگاه حکومتی جمهوری اسلامی  یا دور از آن با اجماع به عدم روئت هلال ماه قبل از یکشنبه شب ، روز دوشنبه را عید فطر اعلام کردند. این اجماع دارای کارکرد راهبردی بسیار زیادی است

در سفری که علی لاریجانی به قم داشت ، در گفتگو با مراجع نزدیک به حکومت مانند صافی گلپایگانی ، مکارم شیرازی و نوری همدانی از آنها خواسته بود برای اعلام عید فطر با دفتر رهبری هماهنگی کنند. امری که هرگز تحقق نیافت ، و آن مراجع نیز پس از رایزنی های مفصل با سایر مراجع قم و عراق حاضر به قبول هماهنگی با دفتر رهبری نشدند و روزی را که رهبری عید فطر اعلام کرد به رسمیت نشناختند. کار بدانجا رسید که برای وادار کردن مکارم شیرازی و قبول همکاری و هماهنگی با دفتر رهبری خبرگزاری دولتی ایرنا – که در دروغپردازی معروف و از رقبای اصلی صدا و سیما و خبرگزاری دولتی فارس میباشد – اعلام کرد که روز یکشنبه نماز عید فطر به امامت مکارم شیرازی در قم برگزار میشود. اما در طی بی اعتنایی مکارم شیرازی محمد سعیدی ، امام جمعه نه چندان سرشناس قم جایگزین وی گردید

لازم به یادآوری است که دفتر آیت الله منتظری با پخش اعلامیه ای ضمن اعلام دوشنبه به عنوان روز عید فطر متذکر شد که خود ایشان به علت کهولت سن و کسالت ناشی از آن و پلمب حسینیۀ ایشان و مشکلات دیگر نماز عید فطر را در روز دوشنبه برگزار می کنند

این بیانیه در پاسخ به استفتائات بسیار از ایشان بود تا بدانند که از نظر ایشان شخص عادل و قابل اقتداء برای اقامۀ نماز عید فطر کیست

وقتی معلوم شد که دفتر رهبری یکشنبه را عید فطر اعلام کرده است معلوم آمد که هر کسی یکشنبه را عید بگیرد و در نماز عید به خامنه ای یا نمایندگان او اقتداء کند ، نه فقط صلاحیت او را به امامت جماعت بلکه عدالت او را برای رهبری نیز پذیراست

نماز “عید فطر حکومتی به امامت علی خامنه ای” در روز یکشنبه برخلاف اجماع عموم فقها و مراجع شیعه ، به نحوی کاملاً “مهندسی شده” برگزار شد

افراد دعوت شده ، صفهای چیده شده ، ردیفهای تعیین شده همه از یک “مهندسی دقیق” حکایت داشت

در صف اول پشت سر سیدعلی خامنه ای مأمومین عبارت بودند از : محمود احمدی نژاد ، هاشمی رفسنجانی ، ناطق نوری ، احمد جنتی ، احمد خاتمی ، علی لاریجانی ، صادق لاریجانی ، هاشمی شاهرودی ، حسن خمینی و در صف دوم چهره های نظامی و سپاهیی مانند : محمدباقر قالیباف ، جعفری ، نجّار ، صفوی به چشم می خوردند. از مجموع سه کاندیدای ریاست جمهوری ، فقط محسن رضایی دعوت شده و در گوشه ای که برایش معین شده بود قرار گرفته بود

نشانی از “چهره های مردمی ” که از آنان با عنوان سران آشوب طلبان و اغتشاش گران به ذمّ حکومتیان تعبیر میشود مانند مهندس میرحسین موسوی و حجت الاسلام و المسلمین مهدی کروبی و سیدمحمد خاتمی نبود

مهندسی این نماز پیروزی بزرگی برای حزب مؤتلفه و  شخص حبیب الله عسگراولادی بود. عسگراولادی در طول دو ماه گذشته ضمن تماسهای مکرر با موسوی و کروبی و هاشمی رفسنجانی به این جمعبندی رسید که موسوی و کروبی با خط کلی نظام با رهبری سیدعلی خامنه ای مشکل دارند و در صددند با اتکاء به پشتوانۀ جنبش سبز مردمی به تقابل خود تا “برپایی یک رفراندوم ملّی” ادامه دهند ، در حالیکه هاشمی رفسنجانی بر همان مواضع اولیه خودش که در نامه ای برای خامنه ای توضیح داده بود اصرار می ورزد و خواستار دخالت سیدعلی خامنه ای برای متوقف کردن احمدی نژاد از دامن زدن به جو بحرانی است

عسگراولادی با این تحلیل به این نتیجه رسید که اگر خامنه ای احمدی نژاد را ساکت کند و به هنوعی از رفسنجانی دلجویی شود به راحتی می توان رفسنجانی را از جبهۀ مردم جدا کرد و به صف مقلدان رهبری بازگرداند

عسگراولادی معتقد بود بیرون کشیدن رفسنجانی از جبهۀ سبز ضربۀ اساسی به آن جبهه وارد می کند

در پی این جمعبندی بود که رفسنجانی همراه با ناطق نوری به نماز عید فطر دعوت شد . در صف اول در حضور احمدی نژاد و احمد جنتی به علی خامنه ای اقتدا کرد

علی خامنه ای در اظهارات خود پس از اتمام نماز گفت : تهمت زنی برخلاف شرع است و این کار باید متوقف شود و اعترافات زندانیان بر علیه دیگران اعتبار ندارد و به این ترتیب عدم حمایت خود را از حملات احمدی نژاد علیه هاشمی رفسنجانی اعلام داشت. این نماز و آن سخنرانی را باید نتیجۀ بلافصل حرکت عظیم میلیونی مردم ایران در سراسر شهرهای کشور در روز قدس شمرد

پایوران و معماران تأمین امنیت نظام از قبیل “رسول جعفریان” بحران جاری در کشور را رو به رشد در جهت فروپاشی نظام ارزیابی می کنند و چاره را در اعلام آتش بس و بازگشت از میانۀ راه می دانند

رفسنجانی ،ناطق نوری  و حسن خمینی از یک طرف؛  احمدی نژاد ، احمدجنتی ، احمد خاتمی وجعفری از طرف دیگر اگرچه در دشمنی با یکدیگر باقی هستند و خواهند بود اما به فراخوان علی خامنه ای –در ترس از فروپاشی نظامش- لبیکی گفته و قبول ترک تخاصم و اعلام آتش بس کرده اند

در همان حال ، از جبهۀ مردمی به جبهه ای در تقابل با مردم نقل مکان نموده اند

اما در برابر آنان اتحاد جدیدی شکل گرفته است ، نظام در پی زمینه چینی و مقدمه سازی برای دادگاهی کردن حاج شیخ مهدی کروبی ، مهندس موسوی و سیدمحمد خاتمی است به نحوی که آنا تبدیل به “قهرمان ملّی” نشوند و صدایشان برای همیشه خاموش گردد. مردم پا از میدان واپس نکشیده اند که هیچ ، بلکه بعد از سه ماه عزم خود را پای حرکت تا دستیابی به پیروزی نهایی یعنی برگزاری یک “رفراندوم ملّی” برای تعیین ماهیت رژیم جزم تر کرده اند

اما واقعه بسیار بزرگ و حائز اهمیت موضعگیری تاریخی عموم مرجعیت شیعه است که با بی اعتنایی به تصمیم رهبری برای فطر خواندن روز یکشنبه اعتبار شرعی و قانونی علی خامنه ای را به عنوان امام جماعت و رهبر یک نظام اسلامی اجماعاً مورد ابطال قرار داد و مقتدرانه به صف مردم پیوست

پس از برگزاری نمازهای عید فطر در روز دوشنبه توسط مراجع عظام و نمایندگانشان در شهرهای مختلف مملکت نهضت اصیل مردم برای آزادی ، برابری ، برادری وارد مرحلۀ تعیین کنندۀ جدیدی میشود

به امید پیروزی

اختصاصی اینساید آف ایران ، در داخل ایران

دادستان‌های جمهوری آذربایجان، امروز جمعه دو فرد لبنانی را به اتهام برنامه‌ریزی برای بمب‌گذاری در سفارت اسرائیل در باکو، به ۱۵ سال زندان محکوم کردند.

به گزارش خبرگزاری فرانسه، مقامات جمهوری آذربایجان می‌گویند که این افراد «در ارتباط با سپاه پاسداران ایران» هستند.

این دو شهروند لبنانی که علی کراکی و علی نجم‌الدین نام دارند به همراه چهار شهروند آذربایجانی در ماه مه ۲۰۰۸ دستگیر شدند. اتهام آن‌ها، «تروریسم و حمل اسلحه» است.

مقامات آذربایجان هم‌چنین از ارتباط این شش تن با حزب‌الله لبنان و شبکه القاعده سخن می‌گویند.
دادستان‌های آذربایجان برای این شهروندان آذربایجانی درخواست ۱۳ تا ۱۴ سال حبس کرده‌اند. نشست بعدی دادگاه قرار است ۲۳ سپتامبر جاری برگزار شود.

رسانه‌های غربی و اسرائیلی طرح حمله به سفارت اسرائیل در باکو، پایتخت جمهوری آذربایجان را «بخشی از یک تلاش بزرگ‌تر حزب‌الله و ایران برای هدف قرار دادن تأسیسات برون‌مرزی اسرائیل» ذکر کرده‌اند.

رنگ قرمز: حوزهٔ راداری قَبــَله

کراکی از مقامات بلندپایه حزب‌الله لبنان در عملیات‌های برون‌مرزی این گروه و نجم‌الدین یک متخصص مواد منفجره است. براساس اطلاعات این پرونده هر دو متهم در حالی که در خودروی خود با سرعت بالا در حال فرار بوده‌اند دستگیر می‌شوند و پس از اعترافات آنها ماموران امنیتی به خانه تیمی آنها که مشرف به سفارت اسرائیل بوده رفته و ادوات و مواد لازم برای عملیات خرابکاری را کشف و شناسایی می‌کنند.

بنا بر کیفرخواست این دو تن، این دو شهروند لبنانی «دستور داشتند تا شهروندان آذربایجانی را برای حمله به سفارت‌خانه‌های اسرائیل و ایالات متحده و هم‌چنین ایستگاه رادار موشک‌یاب قَبَله اجیر کنند.»

ولادمیر پوتین، رئیس جمهور پیشین روسیه، پیش از این پیشنهاد استفاده از این ایستگاه را به‌عنوان سپر دفاع موشکی مشترک روسیه و آمریکا علیه ایران ارائه کرده‌بود.

جمهوری آذربایجان با جمعیت ۸٫۷ میلیون نفر کشوری است با اکثریت شیعه در شمال ایران. دولت این کشور همواره نسبت به افزایش بنیادگرایی اسلامی در میان شهروندان خود هشدار داده‌است.

بارها با خود کلنجار رفتم، بنویسم؟ ننویسم؟ این برگی از خاطرات سلول انفرادی است، می دانم تحمل آن را ندارند، با انتشار این مطلب دوباره بر من سخت می گیرند، چه بسا به سلول انفرادی بازگردم، اما دردی جانکاه عذابم می دهد، اگر ننویسم و با مردم - که جان خویش برای آزادی آنها در طبق اخلاص قرار داده ام – در میان نگذارم، دق می کنم! از روزی که با مردم همدم و همراه شده ام، آنها را محرم خویش دانسته و غم و شادی خود را با آنان قسمت کرده ام، آنها می خواهند بنویسم، آنها می گویند: اگر ننویسی خیانت کرده ای! آنها هوشیارند، بیدارند، نیک و بد را می شناسند، اگر ننویسم، چه پاسخی برای آنان دارم؟ در محضر یار چه خواهم گفت؟    محبوب من؛ خود را به تو می سپارم، امرم را به تو تفویض می کنم، هر چه تو می خواهی، همان شود، معبودا؛ همسر و فرزندانم نگرانند، خودت آنها را کفایت کن.

  روزهای واپسین سلول انفرادی بود، جلسات طاقت فرسا با حاج حسن، حاج محمود و ملا ممد سپری شده، اما از نظر آنها بازجویی ها رضایت بخش نبود، نه مصاحبه ای، نه پاسخ دندان گیری! حمله ددمنشانه به منزل و محل کار حاصلی نداشت، هر چند فیلمبرداری ماموران از اطاق خواب دختر جوانم آزارم می داد، این خبر که حتی لباس زیر همسر و دخترانم را از کمد ها بیرون کشیده و وسط اتاق ریخته بودند،سخت رنجم می داد،  می گفتم: آنها چه گناهی دارند؟ جز این که همسر و فرزند من هستند چه تقصیری دارند؟  پاسخ این بود: تو سر موضع هستی ما هم مجبوریم فشار را زیاد کنیم!  نمی دانم این توجیه درستی است که اگر من بر اعتقاد خویش استوار باشم، باید همسر و فرزندم تاوان پس دهند، تا من از موضع خویش عدول کنم!  می گفتند: خودت باعث شدی، ما نمی خواستیم منزل و محل کارت را تفتیش کنیم، سر موضع هستی، باید بگویی اشتباه کرده ای!

  آنروز حاج صادق – از مدیران ارشد وزارت – آمده بود، بسیار تند و خشن سخن می گفت، بارها مرا دروغگو خطاب کرد! نمی دانم دروغم چه بود! حتی یکبار دهانش را نزدیک گوش من آورد، گمان کردم می خواهد مطلبی را در گوشم نجوا کند، سپس با تمام قدرت فریاد زد: ” دروغ می گویی!” من که پرده گوشم صوت می کشید و استخوانچه ها در حیرت بودند با تعجب و بهت فقط نگاه کردم!  چه می توانستم بگویم؟ او برای خرد کردن شخصیت من آمده بود، به من می گفت: ” بجای این همه نماز شب خواندن، هزار بار بنویس (من خَرم) !!

  او برای شکستن من آمده بود، اما من او را نمی دیدم، حس می کردم او ناخواسته مامور الهی است، آقازاده ای که چشم باز کرده پدررا بالای منبر مشغول وعظ دیده و هماره تکریم و تعظیم شده است، حتی در تبعیدگاه دوران شاه، بخاطر دارم در کوچه های دامغان – تبعیدگاه آخر – بچه ها مرا نشان می دادند و می گفتند: ” پدرش دانشمند است” برای نوجوان محصل شنیدن این جملات افتخار آمیز و غرور آفرین بود. با پدر به شهربانی می رفتم تا دفتر حضور و غیاب تبعیدی ها را امضاء کنند، سرهنگ شهربانی و مامورین با احترام تمام برخورد می کردند! معلم و مدیر جور دیگری رفتار می کردند، قبل از انقلاب احترام بخاطر روحانیت و علم و مبارزه بود و بعد از انقلاب تقرب به قدرت نیز مزید بر علت شده و تملق و چاپلوسی ارباب حاجت نیز افزوده شد، گاهی طلب دستبوسی طمعکاران آن چنان مرا می لرزاند، دست خویش می کشیدم و احساس می کردم دست دردست شیطان داشتم، می دیدم می خواهد با بوسه ای بر دست، مرا تا قعر جهنم بکشاند! اینها، همه و همه، می توانست شخصیت کاذبی برایم درست کند، تا آن روز هیچ کس این چنین در صدد شکستن من بر نیامده بود، آنروز بازجوی محترم ماموریت الهی داشت تا شخصیت کاذبی که چهل و اندی در من ریشه دوانده بود را در هم شکند، من او را نمی دیدم، ماموری الهی می دیدم که منِ من را می شکند، خود را نمی دیدم، نفس اماره را می دیدم که در حال شکستن است و خدای را سپاس می گفتم، شاید او خطاکار بود، شاید چنین خواسته ای خلاف شرع بود، شاید اهانت بود، شاید او کرامت انسانی را ذبح می کرد، اما من نفس خویش می کشتم، من خویشتن خویش به مسلخ برده بودم، از حملات او سود می بردم ، گوییا تازیانه هایی است که بر نفس شیطانی فرود می آید و نفس لوامه بیدار می شود تا دستت را بگیرد و به سوی نفس مطمئنه رهنمونت سازد.

  جلسه بازجویی به آخر رسید، حاج صادق پنج برگه بازجویی شمارش کرد( مبادا که باز از برگه های بازجویی کش رفته و مقاله بنویسم!) و سئوالی به عنوان مشق شب مطرح تا در سلول انفرادی بنویسم و گفت: فردا صبح می آیم جواب بگیرم! و من چشم بسته به سلول برگشتم.

  شب در خلوت خویش فکر کردم، راست می گوید، من هزار و یک دلیل بر خریت خویش سراغ داشتم و در سلول انفرادی هر روز یک دلیل تازه می یافتم! اول این که با پای خود به دام افتادم که حق تعالی فرمود: ” لاتلقوا بایدیکم الی التهلکه”، الباقی بماند …

  حاشیه نروم، برگه های بازجویی یکرو بود، نباید پشت برگه چیزی می نوشتیم، مشق شب را نوشتم، دیدم پشت صفحه سفید است و به قول اصفهانی ها ” اسرافِس!” پس در بالای صفحات نوشتم، “ نسخه طبیب حاج صادق ” و تمام پنج صفحه را پر کردم از ذکر مقدس و جایگزین نماز شب یعنی ” من خرم ” !

  فرداصبح حاج صادق آمد، مرا با چشم بند به اتاق بازجویی بردند، مشق خویش عرضه کردم، صفحه را برگرداند و پرسید : این چیست؟    عرض کردم نسخه شماست!    گفت : خودتی!  من نیز نوشته بودم خودمم!  پس مرا مجبور کرد پنج صفحه را پاکنویس کنم! 

  بعدها در صفحه 70 بازجویی این خواسته که هزار بار بنویسید ” من خرم” را نقد کرده و آن را مغایر کرامت انسانی دانسته و البته نوشتم که من با اعتقاد این را نوشتم! چون هزار و یک دلیل بر خریت خود سراغ داشتم و در سلول انفرادی هر روز یک دلیل تازه می یافتم ، اول این که با پای خود آمدم، الباقی بماند…!

  حاج صادق گفت: دیدی باز هم دروغ می گویی! اولاً: من صد بار گفتم نه هزاربار !     ثانیاً : تو هم هزار بار ننوشتی و کمتر نوشتی!   

    در پاسخ باید بگویم:

   اولاً :  در آن شرایط انفرادی من هزار بار شنیدم، اگر اشتباه شنیدم مرا عفو بفرمایید، آب که از سر گذشت چه یک  نی، چه صد نی، چه هزار نی ! 

   ثانیاً : من بقدر پنج صفحه سفید که داشتم نوشتم، اگر کم است و منقصتی در اذکار است، بفرمایید با قلم و کاغذ شخصی کتابت و ارسال دارم، نمی خواهم مشغول ذمه باشم! ، باز هم عذر تقصیر مرا بپذیرید، هرچه در تعداد این ذکر مقدس کاستی دارد، بفرمایید با کمال میل جبران می کنم!

   ثالثاً : هزار که سهل است، اگر هزار هزار کرور هم بنویسم، خر نمی شوم! و این دلیل و حجتی است بر هر چه در زندان از متهمین می گیرید، من نوشتم تا بدانید با این نوشته ها و گفته ها کسی خر نمی شود!!!

سحام‌نیوز: محمود رئیسی‌نجفی، یکی دیگر از شهدایی است که در حوادث پس از انتخابات 22 خرداد در میدان آزادی تهران مورد ضرب و شتم واقع شد و به شهادت رسید. شایان ذکر است که نام این شهید تا کنون در زمره شهدا اعلام نشده است. این خبر حاکی است:همسر مرحوم نجفی در خصوص چگونگی فوت همسرش گفت: «شغل ایشان کارگری بود. آقای نجفی، ام‌ دی ‌اف‌ کار بود. معمولا هر روز ساعت 6 صبح برای کار می‌رفت و اوایل شب به خانه بر می‌گشت. روز 25‌خرداد تا ساعت 5/10 شب ایشان به خانه نیامدند و ما نگران بودیم. حدود ساعت 5/10 زنگ در به صدا درآمد. با توجه به این که آقای نجفی، کلید داشت فکر کردم که غریبه است، از آیفون پرسیدم کیست؟ صدای همسرم را شنیدم و متوجه شدم که آقای نجفی است. گفت با توجه به مشکلی که برای او پیش آمده، نمی‌تواند در را باز کند! نگران شدم و به سرعت پایین رفتم و در را باز کردم. دیدم که اوضاع ایشان بسیار بد و نابسامان و بدنشان زخمی و خون‌آلود است و نمی‌تواند سرپا بایستد. به او کمک کردم که به داخل بیاید. بدن او زخمی، ورم‌کرده، خونین و به شدت آسیب دیده بود. بعد از پرس و جو از وی، آقای نجفی گفت: بعد از پایان کار، من از طرف میدان آزادی به خانه می‌آمدم که دیدم مردم در حال فرار هستند و عده‌ای هم آنان را تعقیب می‌کنند. متوجه شدم که عده‌ای مسلح و باتوم به دست مردم را می‌زنند و فراریان را تعقیب می‌کنند. من از ماجرا بی‌خبر بودم و اصلا نمی‌دانستم که چرا این نیروها مردم را تعقیب می‌کنند و می‌زنند. من راه خود را می‌رفتم که این نیروها مرا گرفتند و با باتوم و مشت و لگد به شدت مورد ضرب و جرح قرار دادند. هر قدر هم به آنان گفتم که من از سر کار دارم بر می‌گردم و اصلا نمی‌دانم که چه خبر است، اعتنا نکردند و مفصل مرا کتک زدند. به قدری با باتوم و مشت و لگد مرا زدند که بی‌حال شدم و از هوش رفتم. وقتی به هوش آمدم متوجه شدم که در داخل یک اتومبیل در حال حرکت هستم. تلاش کردم که با دست‌هایم موقعیت اطرافم را بفهمم. متوجه شدم که چند نفر دیگر نیز در وضعیت من هستند و گویی آنان مرده و یا بی‌هوش هستند و مرا روی آن‌ها انداخته‌اند. با دستم به کف ودیواره ی اتاق ماشین کوبیدم و سر و صدا کردم. نیروهایی که ماشین را هدایت می‌کردند، وقتی متوجه شدند که من زنده هستم و سر و صدا می‌کنم ماشین را نگه داشتند و در را باز کردند. من با التماس به آنان گفتم که من زن و بچه دارم و از سرکار می‌آمدم و اصلا نمی‌دانم که چرا این بلا به سر من آمده است. ظاهرا یکی از آنان دلش سوخت و آمد و مرا کشید و بیرون انداخت. من مطلقا نای ایستادن و حرکت کردن را نداشتم. با سر و صدا و حرکت دست از کسانی که از آن‌جا عبور می‌کردند، کمک خواستم. بعد از مدتی دو سه نفر جمع شدند. از آن‌ها پرسیدم که این‌جا کجاست، گفتند: این‌جا حکیمیه است. من برای آنان موقعیت خود را توضیح دادم و از آنان کمک خواستم و گفتم که یک ماشین بگیرند تا مرا به منزل برساند. مردم برای من ماشین گرفتند و این ماشین مرا به خانه رساند.» خدیجه حیدری افزود: «مرحوم آقای نجفی حدود 13‌روز زنده بود، بدنش زخمی و پاهای او به شدت باد کرده و دستش هم فلج شده بود. شکمش هم به شدت ورم کرده بود. ما به شدت می‌ترسیدیم که او را به بیمارستان ببریم و بستری کنیم. می‌ترسیدیم که با توجه به وضعیت موجود برای خانواده ما مشکل ایجاد کنند. تا این که روز به روز حال همسرم بدتر شد. روز ششم تیرماه پدر شوهرم آمد و تصمیم گرفتیم که با کمک او همسرم را به بیمارستان طرفه ببریم. در بیمارستان طرفه، پزشک مربوطه گفت: با توجه به این که الآن امکان بستری کردن وی وجود ندارد، او را ببرید و فردا صبح بیاورید تا او را بستری کنیم. همسرم شب خوابید و صبح که می‌خواستیم او را به بیمارستان ببریم، هرچه او را صدا کردیم دیدیم جواب نمی‌دهد.» آقاجان رئیس‌نجفی، پدر مرحوم نجفی در ادامه ‌گفت: «البته بدن او تا آن لحظه گرم بود. به اورژانس زنگ زدیم، آمدند و گفتند متأسفانه فوت کرده است. گفتند به 110 زنگ بزنید. یک سرباز آمد و تا ساعت 1 بعد از ظهر طول کشید. جنازه را به پزشکی قانونی کهریزک بردند. ما هم شدیدا می‌ترسیدیم که این موضوع موجب دردسری برای خانواده بشود. فردا به آن‌جا رفتیم و جنازه را ندادند و گفتند: باید از نیروی انتظامی نامه بیاورید. به نیروی انتظامی رفتیم و یک مأمور دادند و همراه وی پرونده را در میدان انقلاب به شعبه 7 بردیم. با توجه به این که ما برای تشییع جنازه و مجلس ترحیم اطلاعیه‌ داده بودیم و میهمان‌ها به بهشت‌زهرا آمده بودند، از آن‌ها خواهش کردم که کار ما را زود راه بیاندازند. گفتند: همان که تیر خورده را می‌گویید. ظاهرا ما از تیر خوردن او مطلع نبودیم. بعد از این که از من تعهد گرفتند که ما حق شکایت از کسی را نداریم، نامه‌ای دربسته را به ما دادند و ما به پزشکی قانونی کهریزک رفتیم. نامه را دادیم. گفتند: کجای ایشان تیر خورده؟ گفتیم نمی‌دانیم؟ گفتند در نامه این‌طوری نوشته است. هر کاری کردیم باز هم جنازه را ندادند و ما به بهشت زهرا رفتیم و میهمان‌ها را به رستوران بردیم و از آن‌جا قبل از این که جنازه را دفن کنیم به مجلس ترحیم رفتیم. پدر مرحوم نجفی در ادامه گفت: فردا دوباره رفتیم و گفتند: تشخیص هویت نشده، دوباره جنازه را به پارک‌شهر بردند و بعد از تشخیص هویت گفتند: تشخیص اسلحه‌شناسی نشده و باید انجام شود، باز هم جنازه را ندادند.» پدر مرحوم نجفی افزود: «فردا با یک مأمور به پزشکی قانونی کهریزک رفتیم و ساعت 1 بعد از ظهر جنازه را به ما تحویل دادند و ما آن را به بهشت‌زهرا بردیم و دفن کردیم و چون می‌ترسیدیم که برای اعضای خانواده مشکلی ایجاد شود، در اطلاعیه مجلس ترحیم از چگونگی فوت پسرم چیزی نگفتیم. الآن هم این ترس را داریم.» پدر مرحوم نجفی در پایان خطاب به مهدی کروبی گفت: «بعد از این که متوجه شدیم جناب‌عالی پیگیر مسائل مربوط به کشته‌شدگان و آسیب دیدگان حوادث بعد از انتخابات هستید، دلگرم شدیم و به خدمتتان آمدیم تا اجازه ندهید خون فرزند ما پای‌مال شود.» در ادامه، آیت‌الله مهدی کروبی ضمن عرض تسلیت به خانواده مرحوم محمود رئیسی‌نجفی و آرزوی غفران الهی برای آن مرحوم گفت: «متأسفانه در حوادث دردناک پس از انتخابات، تعدادی از هم‌وطنان و فرزندان عزیز ما به‌ناحق مورد ضرب و شتم قرار گرفتند و برخی از آنان همانند مرحوم محمود رئیسی‌نجفی در اثر این تعدیات جان خود را از دست دادند و خانواده خود و ملت ایران را داغدار کردند.» کروبی در ادامه با اشاره به اهمیت جان انسان گفت: «در قرآن کریم قتل به‌ناحق یک انسان، معادل قتل همه انسان‌های روی زمین قلمداد شده است؛ زیرا وقتی یک انسان مظلومانه و به‌‌ناحق کشته مي‌شود، در حقیقت زمینه قتل به‌ناحق سایر انسان‌ها نیز فراهم می‌آید.» دبیرکل حزب اعتماد ملی با اشاره به ضرورت اهتمام مسؤولان به جبران خسارت‌های وارده گفت: «علی‌(ع) وقتی می‌شنود که جواهرات یک زن یهودی که در سایه حکومت او زندگی می‌کند، به غارت رفته است به مسجد می‌آید و در حالی که ناله او بلند است، فریاد بر می‌آورد که اگر یک مسلمان با شنیدن چنین ظلمی از شدت ناراحتی بمیرد، شایسته است و جای هیچ‌گونه ملامتی برای او نیست.» کروبی افزود: «یقینا جان انسان‌ها و جوانان رشید و مسلمانی که در این حوادث، بی‌گناه کشته شدند، بسیار ارزشمندتر از جواهرات یک زن یهودی است و مسؤولان کشور مکلفند که بدون هیچ مجامله و پرده‌پوشی، پاسخگوی این جنایات باشند و متجاوزان به جان، مال و عرض مردم را به سزای اعمالشان برسانند تا التیامی بر دردهای خانواده‌های داغدیده و ملت بزرگوار ایران باشد.» کروبی در پایان ضمن توصیه خانواده مرحوم محمود رئیسی‌نجفی به صبر جمیل، گفت: «من نیز نهایت تلاش خود را می‌کنم که از همه خانواده‌های داغدار از جمله خانواده مرحوم رئیسی‌نجفی، حمایت کنم و در راستای احقاق حق آنان بکوشم.» لازم به ذکر است علاوه بر پدر،ُ پدر زن و همسر مرحوم محمود رپیسی نجفی آقای رحمت الله بیگدلی عضو شورای مرکزی حزب اعتماد ملی نیز در این جلسه حضور داشتند.

مشکل نظام اسلامی با علوم انسانی در این است که از این علوم انتظار دارد، توجیه‌گر وضع موجود باشند. چنین انتظاری بیهوده است. در غرب نیز علوم انسانی بنیادی انتقادی دارند. توجیه‌گری، علم نیست، ایدئولوژی است.

علوم انسانی در ایران زیر ضرب حکومت قرار گرفته است. جلسه‌ی چهارم دادگاه معترضان به روند و نتیجه‌ی اعلام‌شده‌ی انتخابات ریاست جمهوری به تعبیری جلسه‌ی محاکمه‌ی علوم انسانی در ایران بود. اعتراف‌نامه‌ای از قول سعید حجاریان، که به متفکر اصلاح‌طلبان شهرت دارد، خوانده شد که حاوی حمله به ماکس وبر بود. در این اعتراف‌نامه تأکید شد که چون حکومت کنونی ایران ادامه‌ی ولایت پیغمبر اسلام است، پس آن را نمی‌توان با مفاهیم جامعه‌شناختی ماکس وبر تحلیل کرد. در اعتراف‌نامه آمده بود که تأثیرگیری از ماکس وبر باعث گمراهی شده و از جمله منجر به آن می‌شود که حکومت کنونی ایران در دسته‌ی حکومت‌های سلطانی گذاشته شود.

. در این مورد و نیز در مورد نویسندگان و مترجمانی که فلسفه و دانش اجتماعی مدرن را در ایران رواج می‌دهند، “کیهان” و محافل و نشریات امنیتی-دینی، که برخی از آنها در قم مستقر هستند، مدام تهمت‌زنی و پرونده‌سازی کرده‌اند.

سخنرانی روز یکشنبه‌ی آیت الله سیدعلی خامنه‌ای، رهبر جمهوری اسلامی یکبار دیگر نشان می‌دهد که مشکل نظام با علوم انسانی مشکلی بنیادی است و به این محفل و آن روحانی برنمی‌گردد. ولی فقیه در روز ۸ شهریور در دیدار با عده‌ای از استادان دانشگاه از اینکه در ایران حدود دو میلیون دانشجو در رشته‌های علوم انسانی تحصیل می‌کنند، ابراز نگرانی کرد و گفت این علوم  منجر به «ترویج شکاکیت و تردید در مبانى دینى و اعتقادى» می‌شوند.

مشکلی قدیمی 

مشکل جمهوری اسلامی با علوم انسانی مشکلی قدیمی است، قدیمی‌تر از عمر خود نظام. با آمدن علوم جدید و نظام جدید آموزشی، حوزه‌ی سنتی دینی‌ اهمیت تعلیمی خود را از دست داد. تا پیش از ورود نظام جدید، که مبدأ آن در ایران تأسیس دارالفنون است، وظیفه‌ی آموزگاری بر عهده‌ی ملایان بود. روحانیان، به آموزگاران جدید، نخست به چشم رقیب و دشمن می‌نگریستند. دانشگاه که باز شد، مدرک و عنوان دانشگاهی، ارجی را یافت که عنوان‌هایی چون ثقة‌الاسلام و حجة‌الاسلام و آیت‌الله را در سایه قرار می‌داد. ابتدا از زاویه‌ی رقابت شغلی و وجهه‌ی اجتماعی با علوم جدید مخالفت شد، اما چندی نپایید که مخالفت، باری محتوایی یافت.

 فلسفه و علوم انسانی جدید در زمانی در ایران مطرح شدند که حوزه‌ی علمیه فقط به فقه می‌پرداخت و حتا به تفسیر قرآن بی‌توجه بود تا چه برسد به فلسفه. فلسفه نجس پنداشته می‌شد و پرداختن به آن مذموم. عده‌ی بسیار کمی سنت فلسفی در حوزه‌های علمیه را ادامه می‌دادند.

در دهه‌ی ۱۳۲۰ به ناگهان حوزه، پرداختن به فلسفه را ضروری دانست. در آن هنگام اندیشه‌های ماتریالیستی و مارکسیستی در حال گسترش بود و همین امر حوزه را وادار به واکنش کرد. در واقع این مارکس بود که باعث شد حوزه به یاد فلسفه افتد. کسی که در این کار پیشقدم شد، سید محمد حسین طباطبایی مشهور به علامه طباطبایی بود. او کتابهای مارکسیست پرنفوذ ایرانی تقی ارانی را خواند و در صدد پاسخگویی به آنها برآمد. یکی از شاگردانش به نام مرتضی مطهری، متن درسهای فلسفه‌ی او را مرتب کرد و بر آنها حاشیه نوشت. این درس‌نامه‌ها زیر عنوان “اصول فلسفه و روش رئالیسم” در پنج جلد شامل ۱۴ مقاله در دهه‌های ۱۳۲۰ و ۱۳۳۰ منتشر شد. هنوز این اثر مهمترین کاری است که حوزه از زمان زوال سنت فلسفی در آن تا کنون منتشر کرده است.

 عنوان فرنگی “رئالیسم” بر روی جلد کتاب طباطبایی-مطهری جلب توجه می‌کند و می‌خواهد رویکرد تازه و زبان تازه‌ای را به نمایش بگذارد. کارهای بعدی اهمیت این کار را پیدا نمی‌کنند و از حوزه، دیگر چیزی بیرون نمی‌آید که مورد توجه خاص قرار گیرد.

در آن کتاب اطلاع از فلسفه‌ی مدرن غربی در حدی بسیار ابتدایی است. اطلاعات تقریرکننده و حاشیه‌نویس کتاب از فلسفه‌ی مدرن به “سیر حکمت در اروپا”، اثر محمدعلی فروغی و برخی مقالات دکتر تقی ارانی در مورد ماتریالیسم محدود می‌شود. پس از این کتاب، آثار دیگری به قصد کوبیدن مارکسیسم از طرف حوزویان منتشر شدند. یکی دیگر از کتابهای مشهور در این رده، “فیلسوف‌نماها” اثر مکارم شیرازی بود. به نویسنده‌ی آن، که پس از انقلاب اسلامی آیت‌الله شد، جایزه‌ی شاهنشاهی کتاب سال را دادند.

حوزه و علوم انسانی پس از انقلاب

پس از انقلاب، در حوزه این دید قوت گرفت که حال می‌تواند مشکل دانشگاه را حل کند و دست کم بر تدریس علوم انسانی در مراکز مدرن آموزشی نظارت عالیه داشته باشد. یکی از عوامل برانگیزاننده و پیش‌برنده‌ی  انقلاب فرهنگی همین آرزوی حوزه‌ی علمیه بود. دانشگاه‌ها را که بستند، حوزه به تولید کتاب‌های درسی برای علوم انسانی پرداخت. پس از مدتی پنج کتاب به ستاد انقلاب فرهنگی تحویل می‌دهند تا آنها مبنای آموزش قرار گیرند، کتاب‌هایی با عنوان‌هایی چون “روانشناسی اسلامی”. 

دانشگاه‌ها که باز شدند، عملا کسی به این دستاوردهای حوزه اعتنا نکرد. حوزویان بیشتر به تدریس “معارف اسلامی” پرداختند. جامعه‌شناسی و روانشناسی و فلسفه و علوم انسانی دیگر را باز کسانی درس دادند که از حوزه نمی‌آمدند. برای تدریس هم مثل گذشته معمولا از کتابهایی استفاده می‌شد، که از زبانهای اروپایی به فارسی برگردانده شده بودند.

 عده‌ای از حوزویان یا غیرروحانیان طرفدار حکومت خود در داخل یا خارج به تحصیل علوم انسانی پرداختند. گروهی از آنان به صف منتقدان حکومت دینی پیوستند. بخشی از روشنفکران دینی،  از دل این گروه برآمدند. بخشی دیگر، پیشتر زیر تأثیر شیوه‌های انتقادی علوم انسانی قرار گرفته بودند.  کتاب‌های منتقدان مورد استقبال بسیار قرار گرفت، در حالی که به کتاب‌های تولید خود حوزه اعتنایی نمی‌شد. آنها را در تیراژهای وسیع چاپ کردند و در مدارس و دانشگاه‌ها توزیع کردند، اما خواننده‌ی چندانی نیافتند. کتابخوانی در ایران معنای ثابت خود را حفظ کرد: خواندن کتاب‌های منتقدان وضع موجود.مشکل نظام با علوم انسانی در این است که از این علوم انتظار دارد، توجیه‌گر وضع موجود باشد. چنین انتظاری بیهوده است. در غرب نیز علوم انسانی بنیادی انتقادی دارند. توجیه‌گری، علم نیست، ایدئولوژی است. مشکل نظام با علومی است که خصلتا نمی‌توانند ضمیمه‌ی ایدئولوژی دستگاه باشند.

 خدمت مراجع عظام تقلید در قم
آقایان هاشمی رفسنجانی، محمد خاتمی، میرحسین موسوی و مهدی کروبی

آقایان؛

آقایان؛